Türkiye turizmi son kırk yılda büyük bir atılım gerçekleştirerek dünyanın en önemli turizm destinasyonlarından biri haline gelmiştir. Sahada yetişmiş yöneticiler, güçlü yatırımcılar, fedakâr çalışanlar ve gelişmiş hizmet kültürü sayesinde önemli bir marka değeri oluşturulmuştur. Ancak bugün geldiğimiz noktada artık şunu açık yüreklilikle ifade etmek zorundayız.
Türkiye turizminin bundan sonraki gelişim safhası, sadece tecrübe ile değil; bilimsel akıl, akademik bilgi ve stratejik planlama ile yönetilmek zorundadır.
Bugünün turizmi artık sadece doluluk oranı, oda fiyatı ve sezon süresiyle ölçülmüyor. Sürdürülebilirlik, çevresel etki, dijitalleşme, insan kaynağı, gastronomi, destinasyon yönetimi, kriz senaryoları, turizm hukuku, markalaşma ve deneyim ekonomisi gibi onlarca başlık turizmin yeni oyun alanı haline gelmiş durumda. İşte tam da bu noktada turizm akademisyenlerinin bilgi birikimi sektör için bir lüks değil, mutlak bir ihtiyaçtır.
Ne yazık ki yıllardır sahadaki uygulamacılar ile akademik dünya arasında sağlıklı bir köprü kurulamamıştır. Üniversitelerde üretilen bilimsel çalışmalar çoğu zaman raflarda kalmış, sektör ise günlük operasyonel sorunların içinde uzun vadeli aklı yeterince geliştirememiştir. Oysa dünyada turizmde başarılı olmuş ülkelere bakıldığında, üniversite, sektör, kamu iş birliğinin kusursuz işlediği net biçimde görülmektedir.
Bugün Türkiye turizmi yeni bir eşiğin önündedir. Artık sadece “çok turist” değil, doğru turist, doğru yatırım, doğru destinasyon planlaması ve doğru insan kaynağı konuşulmaktadır. Bu dönüşümün sağlıklı şekilde yönetilebilmesi için ,
• Turizm akademisyenleri sektörel stratejilerin içine doğrudan dahil edilmeli,
• Üniversitelerde üretilen bilimsel çalışmalar saha ile entegre edilmelidir,
• Yatırım planlamaları, bölgesel turizm master planları ve insan kaynağı politikaları bilimsel verilerle yönlendirilmelidir.
Aksi halde bugün yaşadığımız plansız yatırımlar, nitelikli personel eksikliği, mevzuat karmaşası ve sürdürülebilirlik sorunları daha da derinleşecektir. Oysa akademik akıl, hatayı önceden görür, riski ölçer, geleceği matematikle planlar.
Türkiye turizmi bugüne kadar sahadaki beceriyle büyüdü. Bundan sonra ise bilimle büyümek zorundadır. Çünkü yeni çağ; sezgiyle değil, veriyle; alışkanlıkla değil, stratejiyle; günü kurtararak değil, geleceği inşa ederek yönetilecektir.
Artık üniversiteler sadece öğrenci yetiştiren kurumlar değil, Türkiye turizminin aklı, pusulası ve sigortası olmak zorundadır.
